บทที่ 261

เสียงเพียะดังลั่นบนใบหน้าของสโลน

"กลับเข้าห้องไป เดี๋ยวนี้" เรมี่พูดพลางชี้ไปที่ประตู

"แม่ก็พักผ่อนบ้างนะคะ" ราวกับเป็นคำบอกราตรีสวัสดิ์ที่แสนจะธรรมดา สโลนโบกมือให้เรมี่แล้วกลับเข้าห้องไป

เรมี่ขมวดคิ้วมองภาพสเก็ตช์ที่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ บนพื้น ก่อนจะค่อยๆ คุกเข่าลงเก็บมันขึ้นมาทีละชิ้น

ในขณะเดียวกัน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ